Gebarsten glas


De barsten
worden groter,
Hij is nu een
gebroken man.
Zijn geest
is niet meer
dan een hoopje
scherven
van wat hij
eens was.
Zo mooi als een
kristallen glas.

Lijmen kan niet meer
De barsten zijn te groot,
Ik veeg
met een stil gebaar
de restanten bij elkaar,
houd de mooiste
delen apart
en bewaar ze
in de binnenzak
van mijn jas.
Dat is het kortste
bij mijn hart.


Anneke Bakker  

Ingezonden gedicht